خلاصه‌ی من از درس تفسیر آیت‌الله جوادی آملی (۲۴ مهر ۱۳۹۰)
متن درس. ادعاها از آنِ گوینده است.
- رأفت اگر نسبت به محرومان و یتیمان باشد پسندیده است؛ اما اگر مانع اجرای حدود الهی شود، مذموم است. (آیه: «لا تأخذکم بهما رأفة فی دین الله»)
- فضای جامعه را آلوده نکنید؛ اگر فضا پاک باشد، همه بهتر زندگی می‌کنیم. آیه‌ی «إِنَّ الَّذِینَ یُحِبُّونَ أَن تَشِیعَ الْفَاحِشَةُ…» درباره‌ی دوست‌داران اشاعه‌ی فحشاست.
- نکته‌ی جالب: کسی که با نوشتن مقاله یا سخنرانی فضای جامعه را با فرهنگ باطل آلوده کرده، توبه‌ی قلبی و اشک به‌تنهایی کافی نیست؛ باید آن فساد را اصلاح و شبهه را با مقاله و بیان علمی ابطال کند. مبنای او آیه‌ی «إِلَّا الَّذِینَ تَابُوا وَأَصْلَحُوا وَبَیَّنُوا» (بقره) است.
برداشت من
نکته‌ی آخر را، یعنی «توبه یعنی جبران و تبیین»، به نظرم در هر حوزه‌ای می‌توان به کار برد: کسی که نادرست منتشر کرده، تنها با عذرخواهی کافی نیست، باید اصلاح را همان‌قدر عمومی انجام دهد که خطا عمومی بود.