در شهریور ۱۳۹۹، که حرم‌ها بسته بود، نوشتم: دلتنگ مشهدیم و پریشان کربلا. نکته‌ی تکراری‌ام این است که با وجود اینکه تا حالا کربلا نرفته‌ام، دلتنگی‌اش مرا پیر می‌کند.
چند نام الهی که در آن نوشته آورده بودم و هر کدام را به دلتنگی‌ای وصل کرده بودم:
- «یا رادَّ ما قَدْ فاتَ» (ای بازگرداننده‌ی آنچه از دست رفته)، حرم‌ها را به ما برگردان.
- «یا مَنْ لا تُضْجِرُهُ الْمَسْئَلاتُ» (ای که درخواست‌ها او را خسته نمی‌کند)، آرزوهای ما چه می‌شود؟
- «یا فَتّاحُ یا نَفّاحُ یا مُرْتاحُ»، خنده‌های ازته‌دلی که رفته‌اند.
- «یا راحِمَ الْعَبَراتِ» (ای رحم‌کننده بر اشک‌ها)، با دل‌های گرفته‌مان چه کنیم؟
- «یا رآدَّ یُوسُفَ عَلى یَعْقُوبَ»، یوسف‌مان را برمی‌گردانی؟
(از دعای جوشن کبیر و دعای مشلول؛ نگاه کنید به متن‌های دینی.)