درباره‌ی بانوانی که پس از عاشورا زنده ماندند، نکته‌ای هست: هر آنچه بر امام حسین (ع) گذشت، تقریباً با همان شدت و حتی بیشتر بر نزدیکانشان هم گذشت. اگر زینب (س) را در نظر بگیریم، همه‌ی کشته‌شدگان کربلا با او نسبت داشتند؛ ام‌البنین (س) هم همین‌طور. این نشان می‌دهد رسالت و بزرگی کار بانوانِ پس از عاشورا چه بود.
درباره‌ی ام‌البنین روایتی هم شنیده‌ام که از امام علی (ع) خواست او را «فاطمه» صدا نزنند (چون آن خانه یک فاطمه داشت) و حتی مهریه را بخشید؛ این روایت در تذکره‌ها آمده ولی منبع دقیقش را در دست ندارم. هر چه هست، جایگاه فهم او را نشان می‌دهد. تربیت دست‌گلی مثل حضرت عباس (ع) هم جای خود دارد.