دعای هفتم (در پیشامدهای سخت و اندوهناک)
«فَقَدْ ضِقْتُ لِمَا نَزَلَ بِی یَا رَبِّ ذَرْعاً، وَ امْتَلَأْتُ بِحَمْلِ مَا حَدَثَ عَلَیَّ هَمّاً، وَ أَنْتَ الْقَادِرُ عَلَى کَشْفِ مَا مُنِیتُ بِهِ، وَ دَفْعِ مَا وَقَعْتُ فِیهِ، فَافْعَلْ بِی ذَلِکَ وَ إِنْ لَمْ أَسْتَوْجِبْهُ مِنْکَ، یَا ذَا الْعَرْشِ الْعَظِیمِ.» (پروردگارا، از آنچه بر من فرود آمده تنگ‌حوصله شده‌ام و از بار آنچه رخ داده دلم پر از اندوه است؛ و تو بر برطرف‌کردن آنچه به آن گرفتارم توانایی؛ پس چنین کن، هرچند سزاوارش نباشم، ای صاحب عرش بزرگ.)
(ترجمه برداشت من است.)
برداشتی از دعای عرفه
در دعای عرفه‌ی امام سجاد (ع) آمده [و من این‌طور می‌خوانمش] که شأن و جایگاه امام برحق و وظایفش و آرزوی یاران او در هر زمان، با دقت بیان شده. به نظرم همین دعا می‌تواند پاسخی باشد به ادعای اینکه امام سجاد حرکت سیاسی و جهادی علیه حاکمیت ظالم نداشته. (این برداشت من است، نه یک تحلیل تاریخی کامل. آرزویم این است که صحیفه را یک بار با تاریخ‌نگاری و واقعه‌نگاری مربوط به هر دعا بخوانم.)
مرتبط: ختم صحیفه‌ی سجادیه در ۵۴ شب و متن‌های دینی.