«السَّبْتُ لَنَا وَ الْأَحَدُ لِشِیعَتِنَا وَ الْإِثْنَیْنِ لِأَعْدَائِنَا وَ الثُّلَاثَاءُ لِبَنِی أُمَیَّةَ وَ الْأَرْبِعَاءُ یَوْمُ شُرْبِ الدَّوَاءِ وَ الْخَمِیسُ تُقْضَى فِیهِ الْحَوَائِجُ وَ الْجُمُعَةُ لِلتَّنَظُّفِ وَ التَّطَیُّبِ وَ هُوَ عِیدُ الْمُسْلِمِینَ وَ هُوَ أَفْضَلُ مِنَ الْفِطْرِ وَ الْأَضْحَى وَ یَوْمُ الْغَدِیرِ أَفْضَلُ الْأَعْیَادِ…» (شیخ صدوق، الخصال، ج ۲، ص ۳۹۴)
برداشت و ترجمه
به نقل نوشته‌ی قدیمی‌ام، این حدیث درباره‌ی «برنامه‌ریزی یک هفته» است:
- شنبه برای ما (ائمه)
- یکشنبه برای شیعیان ما
- دوشنبه برای دشمن‌شناسی
- سه‌شنبه برای بنی‌امیه‌شناسی
- چهارشنبه وقت نوشیدن دارو
- پنجشنبه وقتی که حاجت‌ها برآورده می‌شود
- جمعه برای پاکیزگی و عطر زدن، عید مسلمانان؛ و بهترین عیدها غدیر است (هجدهم ذی‌الحجه، که نخستین‌بار جمعه بود). قائم ما هم جمعه ظهور می‌کند و قیامت هم جمعه است؛ و هیچ کاری در جمعه بهتر از صلوات بر محمد و آل او نیست.
(این ترجمه برداشت من از همان نوشته‌ی قدیمی است، نه ترجمه‌ی رسمی؛ و تفسیر «برنامه‌ریزی» هم تفسیر خودم از متن است.)
مرتبط: جدول برنامه‌ریزی هفتگی و روزانه.