«ما هر چه هم دعا بکنیم، هر چه هم آرزو بکنیم چون بیرون از حوزه‌ی فهم ماست اصلاً نمی‌فهمیم چه بخواهیم، چون نه دیدیم، نه شنیدیم، نه خودمان فهمیدیم که آنجا چه خبر است. [مثلاً] یک کشاورز یا یک دامدار هرگز آرزو می‌کند که ای کاش نسخه‌ی خطی مرحوم فارابی را من پیدا می‌کردم؟ او اصلاً فارابی را نشناخت… آرزوی ما به حوزه‌ی درک ماست.» آیت‌الله جوادی آملی، درس تفسیر سوره‌ی مریم، ۱۳۸۸/۰۹/۰۲
برداشت من: برای آرزوهای بزرگ‌تر باید اول افق فهم را بزرگ‌تر کنیم؛ یادگرفتن، خودش آرزوکردن است.