فیش‌برداری
این‌ها فیش‌هایی از کتاب «صلح امام حسن (ع)؛ پرشکوه‌ترین نرمش قهرمانانه‌ی تاریخ» (ترجمه‌ی آیت‌الله خامنه‌ای از کتاب شیخ راضی آل‌یاسین) است. شماره‌ی صفحه جلوی هر فیش آمده؛ جمله‌ها از کتاب است و برداشت‌ها از من. چاپ و صفحه‌ی دقیق را باید با نسخه‌ی خودتان تطبیق دهید.
فیش‌های کوتاه
- بازخواست کارگزاران در دوران خلیفه‌ی دوم: وقتی خبر رسید خالد بن ولید دو هزار درهم به اشعث بخشیده، خلیفه فرمان داد او را در برابر مردم بازخواست کنند که از مال خود بخشیده (اسراف) یا از بیت‌المال (خیانت)؟ (ص ۶ و ۷). همچنین ابوهریره را به‌دلیل درآمد زیاد پس از کارگزاری بحرین بازخواست کرد.
- معاویه و صلح: معاویه با اصرار پیشنهاد صلح می‌کرد؛ اگر جنگ ادامه می‌یافت و به شکست امام حسن می‌انجامید، هر کس حق داشت او را توبیخ کند. (ص ۸)
- «شهادت کربلا پیش از آنکه حسینی باشد، حسنی بود.» (ص ۱۴)
- «یکی از انواع جویا شدن خیر آن است که از شر بپرهیزی.» (ص ۳۲)
- بخشش بدون شرمنده‌کردن: بیم فروریختن آبروی کسی که از ما می‌خواهد، ما را وامی‌دارد پیش از درخواست ببخشیم. در روایتی، مردی از امام حسن و امام حسین هر کدام ۱۵۰ هزار دینار گرفت و چون خواست برگرداند، نپذیرفتند: «خواهی بردار، خواهی بر خاک بیفکن؛ ما عطای خود را باز نمی‌ستانیم.» (ص ۳۴)
- مدت خلافت رسمی و ظاهری امام حسن: هفت ماه و بیست‌وچهار روز. (ص ۳۵)
چهار گروه فساد در سپاه (ص ۸۱–۸۶)
۱. باند اموی: عناصر پرنفوذی که در خفا به معاویه نوشتند و او را به حرکت به سوی کوفه تشویق کردند؛ معاویه هم برای هر کدام جایزه تعیین کرد. امام پس از اطلاع، زیر لباس زره می‌پوشید. ۲. خوارج: پس از حکمیت با علی و معاویه هر دو دشمن شده بودند. در بیعت شرط کردند با شامیان بجنگند؛ امام پاسخ داد باید به شرط «اطاعت کامل در جنگ و صلح» بیعت کنند. ۳. شکاک‌ها: تحت تأثیر تبلیغات خوارج، در تردید. ۴. الحمراء: به نقل طبری، بیست هزار مرد مسلح کوفی که در برابر مزد به هر کاری تن می‌دادند.
روش‌های سیاست‌مدارانه‌ی امام (ص ۸۸–۹۰)
۱. هیچ شرطی را برای بیعت نپذیرفت و اطاعت کامل در جنگ و صلح خواست. ۲. عطای جنگجویان را افزایش داد. ۳. دو جاسوس معاویه را اعدام کرد. ۴. جنگ را به تأخیر انداخت. ۵. با مکاتبه‌ی علنی، معاویه را رسوا کرد.