خلاصه‌ی من از درس تفسیر آیت‌الله جوادی آملی (۲۳ مهر ۱۳۹۰)
به گفته‌ی ایشان، کمیل بن زیاد اهل دعا و مناجات بود ولی مدیر نبود. امام علی (ع) او را حاکم «هیت» کرد و وقتی غارتگران انبار را بردند و او نتوانست جلویشان بایستد، امام نامه‌ی اعتراض‌آمیزی به او نوشت که در نهج‌البلاغه آمده است (نامه‌ی ۶۱).
جمله‌ی کلیدی سخنران: «بعضی‌ها برای دعای کمیل خوب‌اند، برای مدیریت خوب نیستند.» نتیجه: کسی که از اصحاب سرّ است ممکن است به درد حوزه بخورد و به درد حکومت نخورد.
برداشت من
در سازمان‌ها هم همین است: صلاحیت اخلاقی و صلاحیت مدیریتی دو چیزند. فرد اخلاقی لزوماً مدیر خوب نیست، و مدیر خوب هم لزوماً اخلاقی نیست؛ برای هر مسئولیت باید هر دو را سنجید.