وصیت‌نامه‌ی سردار همدانی؛ فروتنی در برابر مسئولیت

منبع

متن کامل وصیت‌نامه را خبرگزاری تسنیم منتشر کرده است (لینک). اینجا فقط برش‌های کوتاه آمده است.

برش‌هایی از وصیت‌نامه (۲۸ شهریور ۱۳۹۴):

«بنده حقیر، حسین همدانی، شاگرد تنبل دفاع مقدس، اعتراف می‌کنم که وظایف خودم را به خوبی انجام ندادم و بعضی موقع‌ها این نفس سرکش سراغ من می‌آمد و مرا گول می‌زد، وسوسه می‌شدم، نق می‌زدم، در درونم اعتراض ایجاد می‌شد اما خدا مرا کمک می‌کرد، متوجه می‌شدم، پشیمان می‌شدم، توبه می‌کردم…» «هیچگونه بدهی ندارم و به کسی هم بدهکار نیستم، اما اگر کسی طلبکار بود بدهی را بدهید.»

نکته‌ی من

آنچه این وصیت‌نامه را برایم از بسیاری وصیت‌نامه‌های دیگر ملموس‌تر می‌کند، صداقت درباره‌ی ضعف است: آدمی که دست‌یافتنی و «مردمی» حرف می‌زند. برای یک جوان انقلابی که گاهی تنبلی می‌کند یا اختلاف‌سلیقه دارد، این صداقت دلگرم‌کننده است؛ چون با خواندن بعضی وصیت‌نامه‌ها حس می‌شود هر نق‌زدنی گناهی نابخشودنی است. (این برداشت شخصی من است.)

نقل_قولهمدانی