نقل از کتاب
بخش‌هایی از کتاب «سفر شهادت» (امام موسی صدر)، که او آن را از «یکی از دوستان اندیشمند» نقل می‌کند. متن کوتاه‌شده است؛ برای متن کامل به کتاب مراجعه کنید.
۱. دشمن نخست: کسانی که حسین و یارانش را کشتند. ستمکار بودند ولی اثر ستمشان محدود است؛ جسم را کشتند و اموال را غارت کردند. با کشتن او، مرگ او را جاودانه کردند. ۲. دشمن دوم: کسانی که کوشیدند آثار حسین را پاک کنند: نشانه‌ی قبرش را از میان بردند، بقعه را سوزاندند یا مانع عزاداری و زیارت شدند. خطرشان بیش از گروه اول بود، اما ناکام ماندند، چون عزاداری امروز در همه‌ی جهان گسترده است. ۳. دشمن سوم: کسانی که می‌خواستند چهره‌ی امام حسین را مخدوش کنند و کربلا را به سالگرد و گریه و اندوه محدود کنند. «ما بر حسین بسیار می‌گرییم، اما هرگز در گریه متوقف نمی‌شویم؛ گریه‌ی ما برای نو کردن اندوه‌ها و کینه‌ها و میل به انتقام و خشم بر باطل است.»
برداشت من: خطر اصلی همان دشمن سوم است، چون ظاهراً محترمانه‌ترین شکل دشمنی است.